روز های صورتی

یادی از معشوق

2011-01-23T13:41:00.000+03:30

معشوق من از آن آدم کامل ها نیست.از آنها که قدشان بلند و شانه شان چهار تا است، نیست...از آنهایی که خیلی زیاد عرضه دارند هم، نه.... یک چیز متوسطی است.خوب است .من که عاشقش هستم.
معشوق من حتی یکبار هم به من نگفت دوستم دارد. یعنی داغش را به دلم گذاشت.فقط هی یجور بخصوصی نگاهم کرد. و من یکسال بیشتر است که معطل همان نگاه ها مانده ام.هی آن نگاه ها را برای خودم مرور میکنم .از جان این نگاهها چه میخواهم نمیدانم.فقط گاهی ادم اینطور مریضیها بسراغش میاید که وسواس گونه یک فکر را تکرار می کند و توقع دارد هر بار نتیجه های بدیع بگیرد.که هر بار سرنوشت نگاهها عوض شود.که الان اینجایی که هست، نباشد.مثلا پیش عشقش باشد.یا عشقش پیشش باشد.

چه مهم است ماله یا شاقول؟!

2011-01-02T04:03:00.002+03:30

پشت سرمان را که نگاه میکنیم،رد پای بعضی ها روی زندگیمان جا مانده است.مسئله اینجاست که زمین ما آن روز ها خیلی نرم بوده و بعد رفتنشان سفت شده یا آنها از قصد محکم تر از معمول قدم برداشته بودند؟.... لعنتی ها!

به ارامش می رسیم

2010-09-20T20:20:00.003+04:30

در حایلکه همان چند دقیقه قبلش آه بود و گریه ی بی دلیل ...چند روز بعدتر همان، خوشحالیو عروسی در کون بی دلیل.
بواقع،68000 تومان پول ازمایشهایم ( با بیمه)‏
و اینکه چقدر خواندن دو سه خط حالم را بهتر کرد.که چقدر از پیام ارسالی خودم خوشم نیامده و اینکه ....این روزها روزهایی است که سکسم بند آمده. چند وقتی است مثل گربه های اول بهار ، بی شرمانه مرد طلب نمیکنم.
‏
باید به اولین مردی که به من گفت "پر احساس" بگویم که شنیدنش اولین بار بود....که من ادم اشک و آه نبودم.آدم احساسات رقیق نبودم.احساسی؟؟؟؟با منی؟
باید بگویم به او که نبودم تا قبل از انکه سرت را روی شانه ام گذاشتی.....همان شب...و از آن شب بود که...‏

مادرانه

2010-09-01T21:27:00.000+04:30

توی این هاگیر واگیر مملکت گل و بلبل که همه در نوشیدن و خروشیدن و سپس همه اینا رو پوشیدن!(به معنی پنهان کردن) السابقون السابقون هستند و دارن در هر چی زندگی متعهدانه است را گل میگیرند ، من دارم فکر می کنم یه جایی توی همین مملکت، لای همین آدمها، یه مامانم برای بچه ام. به فکر دبستانشم.به فکر بازی هایی که باهاش میکنم.شباهتهایی که کشف میکنم با خودم توی صورت کوچیکش، بد قلقی ها و ترس همیشه اینکه : نکنه بچه ام عاقبت به خیر نشه؟!!!!
به خدا من همچین دختریم الان.هیچ هم شرمنده نیستم.هیچ هم فکر نمیکنم عقب افتاده ام و یا بقیه که مثل من نیستند دارن کار بدی میکنند.نه اینکه از روشن فکریمه ها.بیشتر از اینه که ذوق چیزایی که وصفش رفت، وقتی برای قضاوت دیگران برام نمیذاره .من مشغول قضاوت خودم و بچه ام هستم...بچه عزیزی که من مادرش میشم.

هر دم از این باغ بری می رسد

2010-08-27T01:13:00.002+04:30

شروع کردم بخندیدن.دست خودم نبود.میشد بس کنم اگه اراده میکردم.اما مسئله این بود که اراده نمیکردم.خونه که کسی نبود.لزومی نداشت جلوی خودمو بگیرم.ضمن خندیدن متعجب بودم.خنده ؟...قهقهه بود.حاضرم قسم بخورم به هیچ جکی یا موقعیت اسلپ استیکی یا هرچیز دیگه ای تا حالا انقدر عمیق نخندیده بودم....این صدای خنده را اولین بار بود از خودم میشنیدم. یه حس جالبی داشت..نمیدونستم اینطوری میشم...بعد که خنده ها تموم شد آروم شدم.سرمو گذاشتم روی بالشو خوابیدم.ملنگ بودم .ذهنم خالی شده بود...همین یجور عجیبی ارومم کرده بود...
فکر میکردم توی این سن و سال رفتار های خودمو دیگه کامل شناختم و همین گاهی دمغم میکرد .که دیگه بدنم و ری اکشن های فیزیکی ام برام عادی شده اند.میدونم کی میخوام پریود شم، کی یبوسته؟،کی سر درده ، و غیره...اما امروز جالب بود.

که همین لباس زیباست نشان آدمیت؟

2010-08-27T01:10:00.001+04:30

دارم کیف میکنم این شلوار لی قدیمیه پامه.یجور باحاله

Don't worry,life is easy!

2010-08-26T18:47:00.003+04:30

- نفس بکش...
- نفس..
- نَفَ..
- نَفَ...
- نَفَ...
- ...
دیزالو
- صدا میده.چن سالته؟
- بیست و پنج
- حدس می زنم پرولپس باشه
- یعنی چی میشه؟
- برو یه نوار قلب همینجا بگیر بیار ببینم تا بت بگم.
***
من پرو لَپس خفیف دریچه میترال دارم.پرولپس یعنی افتادگی. این یک مشکل قلبی است که دریچه ای که اتاقکهای بالایی و پایینی سمت چپ قلب ( دهليز و بطن ) را از هم جدا می کند نمی تواند درست باز و بسته شود..یک بیماری مادر زادی که بعد از بیست و پنج سالگی خودشو نشون میده.از هر پنج زن ، یکی مبتلی است.علت مشخصی نداره بیشتر فکر میکنن ارثیه. از علایمش من فقط درد مبهم توی سینه داشتم وقتی میخواستم تغییر پوزیشن فیزیکی بدم.پیش متخصص قلب هم رفتم.گفت چیزی نیست، مال ورزش نکردنه!

قرصی لازم نیست مصرف کنم.در کل سندرم بی آزاریه.تنها پزشک گفت که باید طبق برنامه چک آپ بشم و بین هر دو زایمان حد اقل سه الی پنج سال فاصله باشه.وقتی از پرهیز های خوراکی پرسیدم، پاسخ داد فقط در خوردن نمک و چربی زیاده روی نکنم.دوباره پرسیدم برای من که لاغرم چربی زیان داره؟با یک لبخند گفت خانوم شما لاغر نیستی.خیلی متناسبی.برو روی ترازو....
- قبلا خودت را وزن کردی؟
- بله
- خوب؟
- پنجاه و سه بودم
- الان....دستتو از روی دیوار بردار....پنجاه و نه!
- نه! نمیشه !مال پاشنه صندلم نیست؟
- نه!
واقعا چاق شدم یا وزنه ترازوی پزشک ایراد داشت یا قبلی ها ایراد داشتن؟!
یه چیزی یادم اومد...اینم بگم و برم.
اول صبح پدرم منو برد مطب دکتر همیشگیمون...ساعت هشت و نیم بود و در مطب بسته .پس منو گذاشت درمانگاه شبانه روزی و خودش رفت.مسئول پذیرش گفت دکتر نیست ساعت نه میاد.منتظر میمونید؟...نه!
پیاده برگشتم نزدیک خونه تا برم پیش دکتر خودمون...ساعت نه بود و هنوز مطب بسته بود.به احتمال زیاد رفته مسافرت....دوباره برگشتم همون درمانگاه تا پزشک برای سرما خوردگیم دارو بنویسه، آخرش فهمیدم سرما نخوردم و حساسیت دارم.نون اضافه اش هم که مبسوط توضیح دادم!

پی نوشت:اطلاعات بیشتر را اینجا بخوانید
http://www.irancliniconline.com/index.php?option=com_content&task=view&id=86&Itemid=76

زنده باد قدیمی ها-2

2010-08-25T20:07:00.000+04:30

کوزه قدیمی که وقتی دبیرستانی بودم خواهرم برایم خریده بود،درویش کشکول به دستی در دل کوزه نشسته و زنجیر متصی به دسته های کوزه،جلوی چشمش آویزان است...که یعنی دنیا زندان است.زنجیر است.وقتی کوزه بشکند، درویش آزاد می شود و منهم ناراحت نمی شوم که هدیه ی خواهرم از دست رفته!
کوزه را چپه میکنم.سیمکارت نهصد و دوازده قدیمی ام که خیلی وقت است بعلت بدهی قطع میباشد میفتد کف دستم.یادم است چیزی حدود هشتصد هزار تومان خریده بودیمش!باور میکنید؟
طرح جدید همراه اول،یکطرفه کردن سیمکارتهای قطع شده بعلت بدهی.میخواهم چکش کنم. از گوشی مادرم شماره را بعد از این سالها میگیرم...گوشی زنگ می خورد!دوباره احیا شد.... چه شماره عجیبی بود.چه تماسهای عجیبی را کانکت کرده بود....
وارد بخش پیامها می شوم.طبیعتا برای من که کانتکت هایم را در سیم ذخیره میکنم، شماره ها بی نام و نشانند و رقمند....بجز یکی!... Mido !...تو هستی محمد!
محمد تو انقدر قدیمی هستی!

تصورش را هم نمیکنم.

2010-08-25T02:26:00.001+04:30

حتی تصورش را هم نمیکنم که روزی با مادرم صمیمی باشم.مسخره است. اصلا صمیمیت با او چطور خواهد بود؟مثلا مادرم چه شکلی میشود وقتی با من صمیمی است؟!!! بخدا تصورش هم انقدر خنده دار است که می ترسم تصورش کنم.که شاید انقدر بخنداندم که تحمل نکنم و شکمم از هم بدرد.که شاید منفجر شوم.و به شکل بد و فجیعی از این خنده بمیرم.
حتی تصورش هم نمیکنم.

فیلترم آرزوست....

2010-08-25T02:20:00.002+04:30

خاصیت عشقی که بهش داشتم این بود که از اون ببعد، دیگه به رابطه های الکی پا نمیدم.نمیخوام.نمیتونم.وقتی فکرشومیکنم و میبینم ما نه با هم تنها قهوه خوردیم ، نه شب گردی کردیم نه نشستیم فیلم دیدیم ....منو عشقم مطلقا هیچ خاطره دو نفره ای نداریم. دوستی ما در جمع زاده شد،در جمع زیست،در جمع تبدیل به عشق شد و در تنهایی من مرد.
قصه عاشقیت ما بیشتر حکایت فیلم خوب دیدنه.فیلمی که وقتی از سینما میای بیرون یک حیات جدید را در ذهن خواننده شروع میکنه و از این حرف ها.وقتی رفت، تازه برای من شروع شد.
وبلاگی میخواندم .نویسنده پس از یک شکست عشقی که گویا از شکست بهمنی هم مخرب تر و غیر قابل بازگشت تر بود، نوشته که " منتظر آشنا شدن با پارتنری ام که آرزوهاش رو روی ویرانه زندگی دیگران نسازه....یکدل باشه... بدونه که هدف زندگی خوشحال بودن امروزه.چقدر میتونه عشق واقعی باشه.کتاب به هم هدیه بدیم وفیلم های خوب ببینیم و موسیقی خوب گوش کنیم.بریم گاهی کنار رودخونه یه جای خلوت وشام بخوریم.بزنیم بی هدف به خیابون گردی و جاده گردی..."
دلم گرفت. دیدم بعد از اون اذیت شدن ها و فکر های بی سر و تهم چقد دلم میخواست نه عشق کسی، که باور کنید به همچین پارتنر ساده ای بودن هم قانع بودم.اما کسی نبود... کسی که مناسب حال من باشه نبود...دو تا ادم دو سر این تهران گل و گشاد یه چیز میخوان.اما دست اخر هر دوشون تنهان...میگم که ، خاصیتش این بود که رابطه های الکیمو نمیدونم چجوری، اما فیلتر میکنه.

آش شله قلم کار

2010-08-22T00:32:00.001+04:30

فکر میکنم حال جامعه ما بی شباهت به فرموده آن مسلمان تازه کافر شده نیست، وقتی گفت:" هر چه زود تر بپذیریم خدا حقیقتی است که وجود ندارد، بنفع خود ماست".
فانی! ایزنت ایت؟

پیشنهاد بی شرمانه

2010-07-30T20:52:00.003+04:30

نمیدونم اینجا چرا هنوز صورتیه؟.....ه
تاریخ دقیقش را یادم نیست.از یک زمانی ببعد که حداقل بیست سالگی می شود،انرژی زیادی صرف کردم-مجبور شدم که صرف کنم- تا همین یک جمله را به برخی (اول آقایون و سپس آقایون و خانمها ) بفهمانم که: من تمایلی به سکس با شما ندارم دوست منخیلی با مزه می شوند وقتی خودشان نزدیک ساعت هفت صبح که داشتند از ده شب فک می زدند اعتراف می کنند که دیگر زیادی دارند گیر می دهند.اما شانس دیگه ای وجود نداره؟
این جور وقت ها که به طرف حس خاصی نداری،هر جوابی بدهی احمقانه است.از الان حد اقل من نمیتوانم برای حس و حال سکسی ام برنامه ریزی کنم.این قول گرفتن ها که :قول میدی؟حد اقل بغلت کنم؟ و سکوت طولانی من و در ادامه :ببخشید ناراحتت کردم؟ خیلی بنظرم احمقانه میاد.اگر قصد کنم با کسی بخوابم اصلا اهمیت نمی دهم نظرش نسبت به من چیست.تمام سعیم را در برگزاری یک فضای رمانتیک ...شام رمانتیک...و چیدن عناصر رام کننده و اغوا کننده در زمان و مکان خواهم کرد و بی انکه دهنم را باز کنم خودم را به "او" نزدیک میکنم...........ه
هی شماهایی که میخواهید مخ من را بزنید!و از اقصی نقاط ایران اسلامی هستید!خلاقیت داشته باشید.

.

2010-07-26T14:24:00.000+04:30

ای دير بدست آمده، بس زود برفتی

آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

آن روز لعنتی در چهارده سالگی

2010-07-25T04:49:00.002+04:30

بی فایده است اگر بپرسم چرا در سن چهارده سالگی وقتی دوم راهنمایی بودم،دچار یک وحشت بزرگ شدم؟چرا از آن روز نحس به بعد که لامپ اتاق زرد پر نور بود و مهدیه گفت کتابهای دستغیب را نخون.می ترسوندت...دیگه احساسم ...احساسم کجا رفت؟چرا تا سالها فقط گریه می کردم؟وقتی غذا میخوردم وقتی تلویزیون تماشا می کردم .وقتی در خانه تنها بودم یا نبودم...حتی یادم هست میخندیدم و گریه میکردم.والدینم هرگز اشک هایم را تشخیص ندادند.چرا ؟چه چیز انقدر من را وحشت زده کرده بود؟؟؟چرا افسرده شدم؟چرا انقدر عمیییییق افسرده شدم؟چهارده سالگی سن خیلی کمی است.حتی وقتی مدیر مدرسه مان به مادرم گفت:دخترتان افت نمره ندارد اما افت تحصیلی دارد.فکر میکنم دخترتان افسرده است....و مادرم سالها بعد برای تحقیر من این خاطره را برایم تعریف کرد که از مادرم بیشتر تحقیر به خاطرم هست و بیشتر از آان احساس بد درک نشدن از طرف کسانی که زمانی عزیز ترین های زندگیت بودند.من چقدر زود تنهایی بشری ام را دیدم. و چقدر ترسیدم.....ه

2010-07-11T19:03:00.003+04:30

اگر در نظرم احمقانه است، این حماقت راباید بتوانم ببینم.اگر واقعی است حتما جایی در نمایش و جلوه و بروز و ظهور است.نمی شود ،قانون این نیست که هم احمقانه باشد و هم واقعا زیبا.بار دیگر که زیبا دیدمش،بلیطم را چک میکنم.حتما سالن را اشتباه امده ام.

ویس و رامین

2010-07-10T00:26:00.001+04:30

به گوهر نه خدایی نه فرشته یکی ای همچو ما از گل سرشته

همیشه آزمند و آرزومند ز آز و آرزو بر تو بسی بند

خدای ما سرشت ما چنین کرد که زن را نیست کامی خوشتر از مرد

Alejandro,Fernando,Roberto

2010-07-08T23:28:00.002+04:30

دارم میمیرم برای اینکه عاشق یکی باشم .همچین قربون صدقه اش برم که مامانش هم نرفته باشه...انقدر عاشقش بشم که ضلع غربی میدون ونک همونجا که یه زمانی پاتوق دوستان گشت ارشادیمون بود، چنگ بندازم به پیرهنش پشت گردنشو بگیرم و صورتشو به صورتم بچسبونم و لباشو ببوسم؟هه! من اصولا خوشم میاد بیاد زیر دندونم.
بخدا یه روز حتی اگه پنجاه سالم بشه این کارو با معشوقم توی میدون ونک میکنم.حالا اگه شما عناصر ذکور که بهتون پیشنهاد میدم،زود تر دست بکار شید و ناز به پیاز نذارید،خودتون بیشتر حالشو میبرید.وگر نه من که اصولا خوشم میاد بیاد زیر دندونم.حالا هر وقت.
البت هر چی زودتر بهتر!

آهنگ الخاندرو لیدی گاگا را دانلود کردم.هر وقت توی اتاق بودم و این اهنگ از ماهواره پخش میشد ،حواسمو میکشید طرف خودش.امروز چند ساعت باهاش رقصیدم.لخت.شب هم باهاش رقصیدم.به سرم زده یکیو پیدا کنم با هم بریم کلاس رقص یه رقص دو نفره یاد بگیریم.هر وقت از افسردگی خیلی پر انرژی میشم بریم با هم برقصیم.ترجیح میدم اهنگش ،الخاندرو باشه

زنده باد قدیمی ها

2010-07-08T01:31:00.001+04:30

رفتم فیس بوک همینجوری ببینم خبری هست یا نه.کسی چیزی که نیاز به پاسخ داشته باشد نوشته یا نه، از اتفاق دیشب هم که دمق بودم اما به مدد هم صحبتی با یار غارمان –محمد- خیلی کمتر....دیدم کسی مرا علاوه کرده...خدایا!سمانه بود.دوست صمیمی خواهرم که دوست من هم هست و خیلی دوستش دارم.خوشحال شدم.از اینکه دوستانی دارم که می گردند مرا در فیس بوک پیدا میکنند.از دوستی که شماره اش را که گرفتم، بعدش هیچ پشیمان نشدم.که هر دو به من عشق دوستانه شان را بی هیچ چشمداشتی و بی هیچ مرض روانی درمان نشده ای ابراز کردند،اینها را که دیدم حالم خوب شد.
انقدر عشق برای ورزیدن دارم که جایی برای ناراحتی از دست پسرک ترسو نمی ماند.
خوش بحال من!

ادمهای بد جنس

2010-07-07T11:51:00.000+04:30

یه مدت بود دچار فراموشی دوره ای شده بودم.یادم نمیومد چرا وقتی سوم دبیرستان بودم دلم میخواست برم بمیرم.یا اصلا چرا درس نمیخوندم؟چرا انگار کتابها وزن غیر قابل تحملی داشتند؟مگه چکار کرده بودم که خسته و فرسوده بودم؟
صبح،وقتی دیدم از جام نمیتونم بلند شم،همه چی یادم اومد.افسردگی کشنده ام یادم اومد.بی میلی و بی رغبتی ام به همه چیز حتی غذا خوردن.یادم اومد که ساعتها توی تاریکی کتاب میخوندم.و از اینکه پنجره را کنار بزنم تا نور بیاد تو،چندشم می شد.خلاصه اینکه وضع تخمی و بدی بود!شاید بعضی ها تجربه کرده باشن.
دیشب کسی از من عذر خواهی کرد.بابت سو تفاهم هایی که ایجاد کرده بود.در جواب این پرسش که "چرا؟" گفت :"توجیهی ندارم".خنده داره یا مسخره است یا بی رحمانه است یا هرچی،من الان حال خوشی ندارم.این چند وقته حسابی معانی جمع شده اند و یه گوی بیان بیان افسردگی توانسته اند که بزنند،حسابی!
حتی اگر ما عاشق کسی هم نباشیم ، اما باز هم از بدی این کار چیزی کم نمیکند.بی محلی. بی اعتنایی از جانب کسی که تظاهر میکند تو مرکز توجهی.حس خیلی افتضاح و چسبناکی است!از این نظر چسبناک که تا یک مدت در وجودت زندگی میکنه و این کاملا بستگی به عکس العمل تو دارد که بماند یا نه.

درد دل

2010-07-07T11:48:00.001+04:30

این را از آرشیوم اینجا میگذارم.وقتی میخواندمش انگار مال کس دیگری بود.کمتر نسبت به نوشته هایم چنین حسی دارم .در هر صورت به نظرم خوب آمد.کوچکی ام را خوب نشان میداد:
سر در گمم.میان امیال گوناگونی که هجوم می آورند .هر یک مرا به سویی می کشند. هر یک از جایی می آیند.
خودم را یادم می آید وقتی کودک بودم.مفهوم گناه..... برای من کمی با آنچه آموخته بودم و در محیطم پذیرفته بود تفاوت داشت.نمی فهمیدم "کنیز" چگونه توجیه پذیر است؟ میان پلیدی و پاکی دست و پا می زدم.دو ندا بود که از درونم بر میخاست....آه...چرا مدرسه رفتم؟چرا زیاد باهوش نبودم؟چرا کتاب بر من اثر کرد؟ و من گم شدم.....
حس انسانی(و نه زنی) گرفتار شده در گرداب را دارم.گاهی سرم گیج می رود.گاهی حتی خودم را هم نمی شناسم.مدام با خودم حرف می زنم . اندوه بر وجودم چیره می شود وقتی میبینم اینقدر نادانم...چقدر نادانم.
پریشان حال و آشفته گیسو .... نمی دانم.نمی دانم.تنها چیزی که می دانم این است که نمی دانم....
نه بزرگم.نه روشنگرم. نه لبریز از حسی هستم که معنایم کند.که مرا معنا کند....نه...چیزی...نه حرفی....باد می آید. و من سر در گمم.
کاش زبان داشتم... می دانی، دچار استحاله شده ام.تغییر کرده ام.اصلا خودم برای خودم غریبه ام.هنوز از "عوام" ام.
خیلی احساس بدی است اینکه ارزشی در خودت نبینی. ندانی ارزشت چیست.اصلا نتوانی بدرستی و روشنی "ارزش" را تعریف کنی.در وجله اول برای خودت.
بیهوده غصه این را میخوردم که در نوجوانی عاشق نبوده ام.ذهن من و من برای این کارها نیست.به سمتش کشیده نمی شوم.کششی در من نیست.من فکرم مشغول است.من هیچ وقت دغدغه اش را نداشته ام.اصلا به من چه که فلانی چشم و ابرویش چجوری است.این برای من جاذبه ای نداشته است.برای یک مضطرب این اصلا تسکینی نیست.آنقدر از جان اضطراب داشتم که شاید کسی را حتی نمی دیدم.بر فرض هم که می دیدم.گمان نمی کنم در روند زندگی من (آنچه تا کنون زیسته ام) تفاوتی حاصل می کرد.
می دانی از چه چیز در رنجم؟اینکه دیگر "خودم" منبع دانشی برای خودم نیستم....آه...چرا دیگر چیزی نمی جوشد؟چرا من اینهمه خشک شده ام؟آه...این رنج دارد مرا می کشد.
دلزده ...دلزده...آه که تا چقدر دلزده ام.البته راستش را هم بخواهید در حال حاضر خیلی احوالاتم بهتر شده است خصوصا از وقتی که از مذهب استعفا داده ام و دیگر چیزی را به خدا حواله نمی دهم.با خدا خداحافظی کرده ام و تنها یم.این نوع تنهایی آزارم نمی دهد و بهتر حتی نفس می کشم.انگار کمی احیا شده باشم.
هنوز کاملا خوب نشده ام.من هنوز ناقصم .باید احیا شوم. باید از این وضع کش مکش بیخود خلاص شوم....آخ....!!! خواستم به عادت مالوف بگویم خدایا خلاصم کن!! ...نگفتم. چقدر از این جملات بی زارم.نه از خدا... اتفاقا من از آنهایی نیستم که رسما با خدا پدر کشتگی دارند.حتی خدا خیلی هم هوای مرا داشته و هر وقت در زمان دینداریم که سراغش رفته ام جوابم را داده.اما این تفکر چندش آوری است که چیزی را خلق کنیم (خودمان خلق کنیم) چیزی در حد و حدود داروخانه یا بانک یا این این قبیل چیزها که خدمات ارائه می کنند و نام خدا را بر سرش هوار کنیم و هروز توی صفش بایستیم و دست گدایی دراز کنیم.نه....خدای من این ریختی نیست.اصلا این خدا نیست. این دیگر چه جانوری است؟چگونه خودم را با حفظ این معانی مزخرف خدا پرست بدانم؟مگر اینکه قصد کرده باشم. خودم را اساسی دست بیندازم.خواهش می کنم ولم کنید و نگویید که خوب شما هم خدایتان متعالی است و این حرفها.من به آنچه می گویید کاری ندارم.چه کار می کنید؟آن مهم است.چه کار می کنمش مهم است.

سپاس نامه

2010-07-05T23:31:00.000+04:30

سپاس گزارم مردم.وقتی در خیابان دختری را میبینید که گریه می کند و توجه نمی کنید.این دوستانه ترین واکنش شما حتما حالش را خیلی بهتر میکند...او احساس میکند این برای شما طبیعی است.که شما هم لحظاتی مثل او از شدت درد به گریه افتاده اید...تنهایش بگذارید تا کمتر احساس تنهایی کند.

موسیقی بیا منو بکش

2010-07-05T23:30:00.000+04:30

تقصیر موسیقیه که ما عاشق میشیم.تقصیر موسیقیه که ما دردمون میگیره...تقصیر موسیقیه که بهش میگیمش یا نه...معشوق ما یه بهانه است.بهانه برای خالی کردن احساس همیشه ای که داریم.ستایش کردن کسی...معشوق ما فقط بهانه ماست...ما قبل از اون عاشق بودیم.

عنوان نداریم...اصلا وجود نداریم

2010-07-05T03:34:00.001+04:30

آرزوتو به گور می برن
جفت دست های بیچاره

دلتنگی

2010-07-05T03:14:00.002+04:30

این نصفه شبی فقط میتونم گریه کنم....دیگه نشد خودمو نگه دارم....شاید گریه یکم ارومم کنه...دوست داشتن چرا انقدر سخته؟؟؟؟؟دلم ،دلم ،دلم حالش خرابه.از وقتی اونجور توی ماشین سرشو گذاشت روی شونه ام....دلم لرزید.دلم از جاش کنده شد.
کاش بدونی چقدر دلم برات تنگ شده.کاش بدونی چقدر دلم درد میکنه....سرم درد میکنه....چقدر بهت احتیاج دارم ....چقدر از اینکه همه چی همه اش یه خاطره است متنفرم....
فقط یبار دیگه ببینمت..تورو خدا فقط یه بار دیگه....خدای من.

تو هم یک لحظه حال منو داشته باش.به یاد من باش.
دوستت دارم.
لعنت به تو
به من
به اینکه گذاشتم اینطوری بشه.

روزهای قهوه ای

2010-06-26T22:04:00.000+04:30

بوی گند چاپلوسیتون همه جارو برداشته.می ترسم باهاتون حرف بزنم.مونده بود توی گلوم اینو باید بگم.یکی دوتا نیستین که.اگه بجای "فلانی جان" بگم" فلانی" واقعا نمی دونم چه بلایی سرم میاد....دوستی های آبدوغ خیاریتونو بردارید ببرید یجای دیگه.شماها آدمید؟واقعا آدمید؟یا آینه اید؟از خودتون چی دارید؟چرا مثل خودتون نیستید؟چرا ضبط صوتید؟چرا تا میگم" نه" گوشیو قطع میکنید؟قهر میکنید؟میگید قهر نیستید....سه ساله های بد بخت....احمق ها. باهاتون راحت نیستم.اعصابم خورد شده....وای خدا دیگه تحمل ندارم...توی دانشگاه،توی خونه،اینجا، اونجا ...میخوام گریه کنم. اینا چین دور و بر من؟من اینجوری نبودم....من خوب بودم....من حمیده رو میخوام.میخوام باهات حرف بزنم.حمیده بوی گه گرفتم.حرف زدن عادی یادم رفته...پنج سال پیش من و تو چجوری با هم حرف می زدیم؟اینا نمیفهمن....اینا نمیدونن.من مثل اینا نیستم.باهاشون فرق دارم....چهار ماه دیوانه کننده توی خوابگاه اوجش بود....دیگه تحمل ندارم.....فقط امیدم اینه که ببینمت.شاید خودمو یادم بیاد.

زمان نا مناسب

2010-06-26T16:28:00.002+04:30

اتفاقت در زمان نا مناسب ....یه وقتی از ته دلم میخواستم یکی پیشم باشه.اما نبود.طول کشید تا نبودنش کمتر اذیتم کنه.گاهی (یعنی 90% اوقات)فقط میخواستم کنارش بشینم و حس کنم یه موجود زنده کنارم نفس میکشه .کتمان نمیکنم که اگر هم دست به موهام می کشید خوشحال می شدم.بهیچ وجه از عشق حرف نمی زنم.اصلا.اگه عاشق باشی،حتی یک نگاهش برای چند روز ارضا که نه، مستت میکنه.منظورم یه ارتباط انسانی و فیزیکی ساده است.ولی نبود....حالا برام ایمیل میزنه که دلش برام خیلی!خیلی!تنگ شده.متاسفم دوست من.این کار مناسب در زمان نا مناسبه.برام بی مفهومه.همونطور که دوستی با پسر خیلی زیبایی که این روزها داره برام اتفاق میفته معنی خاصی نداره .اینهمه پسر دور و برم برام معنی خاصی ندارن.
اونی که من میخواستم نیست،پس همه تون به جهنم.

ساکت.بی ضرر.بی فایده

2010-06-22T11:14:00.002+04:30

دلم میخواست میشد یکاری بکنم وقتی کسی میاد اینجا ،وبلاگ من...صدای سوز برف که از زیر در یه کلبه چوبی به داخل زوزه میکشه پخش بشه......دیگه اینجا صورتی نیست.سفیدِ برفیه.نا امید نیستم امیدوار هم نیستم.رنگ یا حس خاصی ندارم.از نق زدن هم بدم میاد.مثل یه شبح بی آزار بین مکان ها و ادمها می چرخم...ساکت. بی ضرر.بی فایده

قالب یخ

2010-06-22T10:59:00.004+04:30

وقتی ندا مرد...اولین بار خبرشو بصورت زیر نویس تو شبکه پی دی اف دیدم.یه لحظه دلم لرزید. فکر کردم اسم دوستمه:ندا میرزا آقا. حد اقل ندا و آقا اش که مثل هم بود.....من عکس العملی نشون نمیدم.به اغلب امور.تاحالا عکس فیس بوکمو سبز نکردم.یا مثلا توی البومم عکس ایران که اتیش گرفته را نذاشتم.خبر راهپیماییهارو پخش نمی کنم.خیلی با دوستهای احمدی نژادی ام بحث نمی کنم.تا الان یه خط هم درباره ندا و مظلومیت هاش ننوشتم.وقتی مامور پلیس راه جلومو میگیره که خانوم یا حجابتو میکنی تو!یا میبرمت....جواب میدم :این وظیفه تو نیست.همکارش میگه:الان زنگ میزنم اونی که وظیفه اشه بیاد ببردت...باز هم با نگاه بی تفاوت و یخ زده ام نگاهش می کنم.سوار اتوبوس میشم و میرم.....مردک میگه :به کلاهم نگاه کن.این آرم پلیس راهه؟آرم نیروی انتظامیه.من اگه دلم بخواد به همه چی گیر میدم

جذاب بودن جذابیت

2010-04-11T14:09:00.002+04:30

اگر می دونستم چی از من دورش می کنه...چی باعث میشه با شوق زیاد که خودم هم هیجان زده بشم و برام شگفتی افرین بشه پیشم نیاد....اگر اینها رو می دونستم شاید عشق انقدر جذاب نبود.

هیچی

2010-04-02T20:26:00.000+04:30

هیچی

پیش نویس

2010-04-02T20:24:00.003+04:30

.DON'T BE CLOSE

یادآوری

2010-04-02T20:12:00.004+04:30

فاصله لب ها تا بینی،فک پایین،خط خنده،موج چشمها،موی کم پشت وقتی میشه از بالا دید،شکم،دست، بازو،ماهیچه،سرد،گرم........................................؟

عنوان نداریم

2009-10-20T22:59:00.002+03:30

خنده ام گرفت که دیدم نوشته ام:به رسم ادب سلام ...

2009-10-20T22:59:00.000+03:30

خنده ام گرفت که دیدم نوشته ام:به رسم ادب سلام ...

شاید این جمعه بیاید،شاید

2009-10-10T01:23:00.006+03:30

سیصد و شصت تعطیل شده...سر بزنگاه. همون وقتیکه که رفت...بردنش...به هر کی میگم محمد...میگه :همونی که تو سیصد و شصت بود؟
ببین اون توی سیصد و شصت نبود.توی تهران بود.چهار راه ولی عصر .پایین تر از تئاتر شهر.چرا میگی بود؟ هنوزم هست.اوینه.

نیک نیم

2009-10-10T01:21:00.002+03:30

توی دانشگاه صدام میکنن: جولیا پندلتون!

خاطره

2009-10-10T01:16:00.002+03:30

دلم حتما براش تنگ میشه.حتما.

2008-09-13T16:15:00.006+04:30

چند وقت بود سراغ اینجا نیومده بودم با اینکه خیلی هم دلم میخواست بیایم.نمیدونم.گم شده بودم. هی ادرس بلاگم را وارد می کردم و تنها می توانستم نظاره اش کنم.یادم رفته بود چطور پست جدید بگذارم!انگار که جعبه ای مال من بود و درش را کس دیگری قفل کرده بود.با چه حسرتی نگاهش می کردم.هیچ هم دلم نمیامد یکی جدید بسازم.خوشم نمی آید هی پرت و پلا و بلا استفاده از خودم چیزی در نت جا بگذارم.خوب شد که توانستم دوباره بیایم.خوشحالم.بالا سمت راست یک گزینه ای هست به اسم ورود به سیستم.قبلا هم آن را زده بودم اما جواب نمی داد.امروز داد!ادرس ای میل و کلمه عبورم را دادم وارد شدم.خوشحالم.چقدر حرف بود که نشد اینجا بچینمشان.
اینجا خانه من است.

دومین...،شیرین!

2008-05-20T03:18:00.001+04:30

من صورتی را خیلی دوست دارم...از قیافه ام معلوم است؟!!

اولین....

2008-05-19T13:05:00.001+04:30

به رسم ادب سلام...
می دونید من فردا بایستی برم سر کار .میخواستم این کامپیوترم را خاموش کنم برم بخوابم ....آخه دیدم خیلی دیر وقت شده.چشمم افتاد به این بالای صفحه وبلاگی که داشتم میخوندم...نوشته بود"ایجاد وبلاگ" یا یه همچین چیزی....چند وقتی بود که دلم میخواست منم یکی داشته باشم.هیچ نمیدانستم چه غلطی باید بِکنم.یه کمی شیطانی اینور و آنور را نگه کردم...بابا که خواب است ...مامان هم همین طور.گویا وقت خوبی است.هم فال است و هم تماشا.این اولین وبلاگ عمر من است....چه حال خوبی دارد ها....جَلدی پریدم از فریزر یه بستنی برداشتم .ازین پیچ پیچی ها...آها اسپیرال خودمون!دایتی...به طرفه العینی ریختیم در خندق بلا!(این خندق بلا را از همون وبلاگی که داشتم می خواندم کِش رفتم.البت می دانم که مبدعش ایشان نبوده اند...الخیر فی ما وقع!)
حالا من دیگر هر چی دلم بخواهد می نویسم و کلی قرار است کیف بدهد بهمان.هییییییییییییییی!
ماچ بزرگ بر شما باد که می خوانیم.خوب می کنی.